Podczas Wibracji Mana poprowadzi dwa warsztaty i ceremonię.
O spotkaniach:
Warsztat „Haka – święty oddech ducha”
Haka jest świętym wyrazem ducha Maorysów – żywą modlitwą wyrażaną poprzez głos, oddech i ruch. Zakorzeniona w tradycji przodków, jest czymś więcej niż tańcem. To wezwanie do siły, tożsamości i głębokiej więzi.
Kiedy uczestnicy biorą wspólny oddech i unoszą głosy, przestrzeń zaczyna się zmieniać. Ziemia pod tupiącymi stopami zdaje się ożywać, jakby odpowiadała na obecność tych, którzy na niej stoją.
Każdy gest niesie znaczenie. Rozszerzone oczy, uderzenie w klatkę piersiową, mocne oparcie stóp – to nie agresja, lecz pamięć.
Haka przemawia do przodków, do ziemi i do przyszłych pokoleń. Niesie historie rodu, walki, ochrony i przynależności.
Poprzez rytm i śpiew jednoczy serca, ciała i duchy, tworząc wspólnotę opartą na obecności i mocy. Symbolicznie jest deklaracją mana – świętej siły życiowej obecnej w każdym człowieku i w zbiorowości. Jest jednocześnie wyzwaniem i powitaniem, ochroną i honorem. Oczyszcza przestrzeń, wzmacnia jedność i przywołuje odwagę.
Być świadkiem haki to zobaczyć ducha w działaniu – oddech przemieniony w głos, pamięć zamienioną w ruch. To przypomnienie, że tożsamość jest święta, wspólnota jest siłą, a przodkowie nadal towarzyszą tym, którzy pamiętają.
Warsztat „Mau Rākau”
Mau Rākau to święta maoryska sztuka tradycyjnej pracy z bronią. Jest jednak czymś znacznie więcej niż nauką technik walki. To duchowa i kulturowa ścieżka prowadząca do whakapapa (rodowej linii przodków), dyscypliny, uważnej obecności oraz wairua (ducha).
Trzymać rākau znaczy trzymać pamięć naszych tīpuna (przodków), ponieważ te taonga (święte przedmioty) były żywym przedłużeniem ciała, umysłu i duszy wojownika – towarzyszyły mu w czasach ochrony, ceremonii i przywództwa.
Każdy ruch w Mau Rākau niesie intencję. Stopy mocno zakorzeniają się w Papatūānuku (Matce Ziemi), czerpiąc siłę z ziemi. Oddech stabilizuje umysł, wzrok pozostaje skupiony, a ciało porusza się z precyzją i równowagą. Poprzez tę praktykę rozwijamy uważność, pokorę, odporność i samokontrolę.
Prawdziwe mistrzostwo nie polega na agresji, lecz na powściągliwości, klarowności i honorze.
Na poziomie duchowym Mau Rākau budzi w nas wewnętrznego strażnika – tę część, która jest gotowa chronić swoich ludzi, podtrzymywać swoje mana (wewnętrzną moc i godność) oraz służyć wspólnocie z integralnością.
Ta praktyka wzmacnia jedność i przypomina, że ścieżka wojownika jest drogą odpowiedzialności i oddania.
Podczas tego warsztatu Mau Rākau zostanie przekazane jako żywa tradycja, przestrzeń, by poruszać się z celem, oddychać z intencją i ponownie połączyć się z siłą przodków, która kroczy obok nas.
„Tahitańska Ceremonia Chodzenia po Ogniu”
Tahitańskie chodzenie po ogniu to święta ceremonia przekazywana z pokolenia na pokolenie, zakorzeniona w duchowych tradycjach ludów Polinezji.
Gdy powietrze wypełnia rytmiczny dźwięk bębnów, a śpiew rozbrzmiewa w nocnej przestrzeni, miejsce staje się czymś więcej niż zgromadzeniem – staje się bramą między tym, co ziemskie, a tym, co duchowe.
Kamienie podgrzewane w ogniu zaczynają świecić, niosąc w sobie moc żywiołów – ziemi, ognia, powietrza i ducha. Ogień nie jest tu wrogiem, lecz nauczycielem i oczyszczającą siłą.
Osoby przechodzące po rozgrzanych kamieniach czynią to z modlitwą, intencją i głębokim zaufaniem. Jest to akt wiary i poddania – przypomnienie, że gdy serce jest czyste, a duch zharmonizowany, strach traci swoją władzę.
Symbolicznie to przejście oznacza przemianę. Ogień staje się ścieżką uwolnienia od ciężarów, spaleniem wątpliwości i odkryciem wewnętrznej mocy. To wyraz szacunku wobec przodków i potwierdzenie żywej więzi między ludźmi, ziemią i światem niewidzialnym.
W ciszy i uważności ceremonia zaprasza świadków do refleksji nad własną drogą – nad odwagą, pokorą i cichą siłą, która w nich mieszka. To nie przedstawienie, lecz święte przejście. Modlitwa niesiona przez rozżarzone kamienie.
Spotkania będą prowadzone w języku angielskim z polskim tłumaczeniem.
O prelegencie
Mana urodził się na Ra’iatea, legendarnej wyspie Hawaiki Nui, świętym miejscu pochodzenia Polinezyjczyków. Jest spadkobiercą linii przewodnictwa, siły i przywództwa: ze strony matki pochodzi od kobiet-wodzów, których mądrość kształtowała pokolenia, a ze strony ojca dziedziczy krew największego wodza Bora Bora i wojowników plemienia Waikato w Aotearoa, uosabiających odwagę, honor i nieustępliwego ducha opieki.
Zgodnie z tradycją przyswoił sobie kulturę, zwyczaje i wiedzę przodków przekazaną mu przez dziadków, którzy pielęgnowali jego więź z ziemią, opowieściami i świętymi rytuałami. Dzisiaj z pokorą przekazuje ich nauki, szanując przodków, ziemię i wszystkich, którzy wkraczają w przestrzenie, które posiada. Jego obecność nie jest dążeniem do władzy, ale żywym hołdem dla mocy, mądrości i energii, które przepływają przez niego, łącząc przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.
